جلال‌الدين محمد ابن محمد ابن حسين حسيني خطيبي بكري بلخي معروف به جلال‌الدين رومي، جلال‌الدين بلخي، رومي، مولانا و مولوي (‎۶ ربيع‌الاول ۶۰۴، بلخ - ۵ جمادي‌الثاني ۶۷۲ هجري قمري، قونيه) از زبده‌ترين عارفان و يكي از مشهورترين شاعران ايراني به شمار مي‌آيد. نام او محمد و لقبش در دوران حيات خود «جلال‌الدين» و گاهي «خداوندگار» و «مولانا خداوندگار» بوده و لقب «مولوي» در قرن‌هاي بعد (ظاهراً از قرن نهم) براي وي به كار رفته[نيازمند منبع] و از برخي از اشعارش تخلص او را «خاموش» و «خَموش» و «خامُش» دانسته‌اند. خانوادهٔ وي از خانواده‌هاي محترم بلخ بود و گويا نسبش به خليفهٔ أول ابوبكر مي‌رسد[نيازمند منبع] و پدرش هم از سوي مادر به قولي دخترزادهٔ سلطان محمد خوارزمشاه بود، هرچند «بديع‌الزمان فروزانفر» از مولاناشناسان نامدار با ارائهٔ دلايل كافي اين نظريه را رد كرده‌است.